شهر من رشت

ما با همان سبک وسیاق سابق اما با تیمی و سر تیم دیگر دوباره آغاز خواهیم کرد. سکوت کردیم چون خیال می کردیم «سرشار از ناگفتنه هاست» اما ظاهرا اینطور نیست. نگوییم و ننویسیم بدتر می شود و بهتر نخواهد شد. فقط این وسط سنگ ها بسته می شوند و سگ ها آزادانه به پروپای مردم می پیچند. دیدن و شنیدن زجر کشیدن و ساکت ماندن و نگفتن سخت است لذا به دوستان گفتیم اگر ادامه نمی دهید این صفحه و نام شناخته شده را نسوزانید بگذارید ما این راه را ادامه دهیم.  امیدواریم  کسانی که از روز اول بودند باز به این جمع بپیوندند.